كاربر ميهمان يكشنبه، 26 آذر 1396
 
پايداري - پايگاه اينترنتي پژوهشگاه علوم و معارف دفاع مقدس

صفحه نخست| ورود | ثبت نام | ارسال | اخبار | محتوا | تماس با ما | درباره

جستجو:  

صفحه نخست

اخبار

محتواها

نمايشگاه

جستجو

● طرح های کسر خدمت سربازی

ویژه نامه های الکترونیکی

● فصلنامه مطالعات دفاع مقدس

● پژوهشکده مدیریت و سیاست دفاعی دفاع مقدس

● پژوهشکده علوم نظامی و مهندسی دفاع مقدس

● پژوهشکده تاریخ، ادبیات و فرهنگ دفاع مقدس

پايداري - محتواها

نمايش فهرست‌وار

ويژه‌‌نامه فهرستگان


مقالات

اسناد مكتوب

تصاوير

كتاب

اسناد صوتي

اسناد ويدئويي

پايان نامه

پايداري - كاربران

ثبت نام

ورود

صفحه شخصي

ارسال

◊ مقاله

◊ سند مكتوب

◊ تصوير

◊ كتاب

◊ سند صوتي

◊ سند ويديويي

◊ پايان نامه

 



ده خاطره از ده مادر شهيد

نه دلشان مي آمد من را تنها بگذارند ،نه دلشان مي آمد جبهه نروند .اين اواخر قبل از رفتنشان هر روز با هم يكي به دو مي كردند. شوهرم به پسرم مي گفت :«از اين به بعد ،تو مرد خونه اي .بايد بموني از مادرت مراقبت كني ...

20 بهمن 1394-12:29:45


ده خاطره از ده مادر شهيد
20 بهمن 1394-12:29:45
منبع: سايت نويد شاهد
پيوند: براي توضيحات بيشتر اينجا كليك كنيد
فرستنده: دبير سايت

براي نمايش كامل تصوير كليك كنيد

1) نه دلشان مي آمد من را تنها بگذارند ،نه دلشان مي آمد جبهه نروند .اين اواخر قبل از رفتنشان هر روز با هم يكي به دو مي كردند. شوهرم به پسرم مي گفت :«از اين به بعد ،تو مرد خونه اي .بايد بموني از مادرت مراقبت كني .» پسرم مي گفت :«نه آقاجون .من كه چهارده سالم بيش تر نيست.كاري ازم بر نمي آد.شما بمونيد پيش مادر بهتره» -اگه بچه اي ،پس مي ري جبهه چه كار ؟بچه بازي كه نيست. - لااقل آب كه مي تونم به رزمنده ها بدم. ديدم هيچ كدام كوتاه نمي آيند،گفتم «بريد هر دو تاييتون بريد»

2) برام نامه مي دادند؛سواد نداشتم بخوانم .دلم مي خواست خودم بخوانم ،خودم جواب بنويسم ،به شان زنگ بزنم .اما هميشه بايد صبر مي كردم.تا يكي بيايد و كارهاي من را بكند. يك روز رفتم نهضت اسم نوشتم. تازه شماره ها را ياد گرفته بودم .يك روز بچه ها يك برگه دادند دستم ،گفتم «شماره پادگان محسنه .مي توني به ش زنگ بزني.» خيلي وقت بود ازش بي خبر بودم .زود شماره را گرفتم .تانگاه كردم ،دلم هري ريخت .گفتم « اين كه شماره بيمارستانه.»گفتند:«نه مادر .شما كه سواد نداري.اين شماره ي پادگانه .» گفتم :« راستش رو بگيد .خودم مي دونم بچه ام طوريش شده . هم (ب) رو بلدم ، هم (الف) رو. پادگان رو كه با (ب) نمي نويسن.»

3) كم حرف مي زد. سه تا پسرش شهيد شده بودند. ازش پرسيدم «چند سالته ،مادر جان؟» گفت :«هزار سال.» خنديدم . گفت «شوخي نمي كنم. اندازه هزار سال به م سخت گذشته .» صداش مي لرزيد.

4)صبح آمدم بيمارستان وقت صبحانه ديدم به هر كدام از مجروح ها نان خشك داده اند با يك تكه پنير . به پرستار ها گفتم «اين چيه ؟ اين كه ازگلوشان پايين نمي ره.» گفتند «ما تقصير نداريم .همين رو به ما داده اند .»گشتم آبدار خانه را پيدا كردم .در را باز كردم ،ديدم دارند صبحانه مي خورند.نان داغ توي سفره شان بود .دادم بلندشد.گفتم «انصافه شما كه سالميد نون تازه بخوريد،مجروح ها نون خشك؟» نان ها را از جلوشان جمع كردم ،بردم براي مجروح ها.

5)بين چهار تا پسرم كه شهيد شدند، اصغرم چيز ديگري بود. براي من هم كار پسر ها را مي كرد، هم كار دختر ها را وقتي خانه بود، نمي گذاشت دست به سياه وسفيد بزنم .ظرف مي شست، غذا مي پخت .اگر نان نداشتيم ،خودش خمير مي كرد ،تنور روشن مي كرد. خيلي كمك حالم بود. وقتي رفت جبهه ،همه مي پرسيدند«چطور دلت آمد بفرستيش ؟» فقط به شان مي گفتم « آدم چيزي رو كه خيلي دوست داره ،بايد در راه دوست بده»

6)به راننده ي آمبولانس سپرده بود «اگه شهيد شدم ،حتما بايد جنازه م رو به مادرم برسوني.يه برادرم شهيد شده يكي هم مجروحه .دلم نمي خواد چشم انتظار من هم بمونه.»

7)پسرم كه شهيد شد، ديدم يك پيرمرد توي مجلس بيش تر از همه ناراحتي مي كند. بعد ها فهميدم اين پيرمرد همان مغازه داري بوده كه علي به ش كمك مي كرده. تا نرفته بود جبهه ،صبح ها قبل از مدرسه مغازه اش را آب و جارو مي كرد. اين آخري ها ديده بودم موتورش نيست.سراغ موتور را ازش گرفتم،گفت داده به پيرمرد.به من سپرده بود به كسي نگويم.

8) همه چيز را آماده كرده بودند؛كت وشلوار براش سفارش داده بودند؛ براي اتاق ها پرده ي نو دوخته بودند؛ حتي ميوه ها را هم شسته بودند توي حياط گذاشته بودند. ديگر جر منتظر ماندن كاري نمانده بود. انتظاري كه هيچ وقت تمام نشد.

9) اخبار جنگ را كه تلويزيون مي ديدم،ازخودم خجالت مي كشيدم كه پسرهام توي خانه هستند. بالاخره خودم راهيشان كردم. آن ها هم از خدا خواسته ،هر چهار تا با هم رفتند.

10)بعد از چند وقت آمده بود خانه .مثل پروانه دورش مي گشتم.شام كه خورديم ،خودم رختخوابش را انداختم .خيلي خسته بود . صبح كه آمدم بيدارش كنم،ديدم رختخواب جمع شده گوشه اتاق است،خودش هم خوابيده .بيدار كه شد ، ازش پرسيدم «پس چرا اين جوري خوابيدي؟ رختخوابت رو چرا جمع كردي؟ گفت دلم نيومد توش بخوابم . بچه ها اون جا روي زمين مي خوابن.»


ده خاطره از ده مادر شهيد

20 بهمن 1394-12:29:45

منبع: سايت نويد شاهد

پيوند: براي توضيحات بيشتر اينجا كليك كنيد

فرستنده: دبير سايت


تصاوير تكميلي:

امتياز:

   1

نسخه قابل چاپ متن مقاله ارسال براي دوستان

 نظرات (0)

نام

پست الكترونيك

عنوان نظر

متن نظر

 

نظرات شما پس از بازبيني و تاييد توسط سايت در قسمت نظرات در همين صفحه به معرض نمايش در خواهد آمد.

امتياز به مطلب: كمتر  بيشتر    

فراخوان
فراخوان شركت در

فراخوان شركت در

نشست هم‌انديشي «دشمن‌شناسي در ادبيات داستاني دفاع مقدس»

نمايش...

فراخوان دعوت به نشست
فراخوان شركت در

فراخوان شركت در

نشست هم‌انديشي «تاب‌آوري دفاع مقدس»

نمايش...

كسر خدمت
اطلاعيه: طرح هاي پژوهشي كسر خدمت

اطلاعيه: طرح هاي پژوهشي كسر خدمت

فرآيند انجام پروژه‌ تحقيقاتي به عنوان بخشي از خدمت سربازي

نمايش...

فراخوان
فراخوان مقاله جهت فصلنامه مطالعات دفاع مقدس

فراخوان مقاله جهت فصلنامه مطالعات دفاع مقدس

قابل توجه كليه صاحبنظران، پژوهشگران، مدرسان و صاحبان انديشه

نمايش...


© 1386-1395 کلیه حقوق برای پژوهشگاه علوم و معارف دفاع مقدس محفوظ است.

نمايش و ارائه‌ي محتواها اعم از مقاله، كتاب و ... الزاماً به معناي ديدگاه بنیاد نمي‌باشد و تنها بيان كننده نظرات شخصي نويسندگان و بوجودآورندگان آنها مي‌باشد. برداشت، نمايش و ارائه كليه‌ي محتواهاي اين وبگاه تنها با ذكر صحيح و كامل منبع و برقراري پيوند مجاز مي‌باشد.

  ورود | ثبت نام | ارسال | اخبار | محتوا | تماس با ما | درباره